دریا اگر

daryaagarbashaddelat — Mon, 03 Sep 2007 13:32:31 GMT

فقط يك حرف :

ايميل من مجددن هك شد !!

اگر دوست نداريد باز خبر هاي ... بگيريد هر چه سريعتر آن را از ايست دوستانتان حذف و حتي المقدور ايگنورش كنيد !!!

اين هم براي خالي نبودن عريضه :samane_nainy@yahoo.com , Id: samane_nainy

دهمین عصر شعر موعود

daryaagarbashaddelat — Sun, 19 Aug 2007 18:47:07 GMT

ز گرانان جهان رطل گران ما را بس ...

daryaagarbashaddelat — Wed, 01 Aug 2007 12:09:18 GMT

هوالمتین

دلم می سوزد ...

این روزها حس نوزادی را دارم که همه ناملایمات اطرافش با سرعتی نجومی به سر و صورتش می خورد و پیش از آنکه سرخی ضربه قبل را تحلیل کرده باشد سیلیهای بعدی و بعدی و بعدی تر ... و آخر سر هم دقیقن مثل همان کودکی که همه درماندگیش را آوار می کند بر سر فرشته ای به نام مادر ....

از دور خوردن دور خودم و تمام دور گردون آنقدر خسته ام که دوست دارم فقط چشمهایم را برای همیشه روی این دور باطل ببندم . دوری شاید به طول ربع قرن تجربه !!! همین .

این هم به تویی که مثل همیشه تنهایی فکر می کنی ٬ نتیجه می گیری ٬ محکوم می کنی ٬ و اگر هم لازم ببینی اعدام !!!

تو می توانی

همینطور که روزهای زوجت را

روی تخت هیچ نفره ات دوش می گیری

خاطرات قهوه ایم را سر بکشی

هیچی شاعرانه غزلهایم را به چالش بکشی

بی آنکه لازم باشد

حتی لحظه ای

به ازدحام خیابانهای این شهر زل بزنی

و منتظر کسی شوی

که هرگز نخواهد آمد

حتی خیلی دیر !!!

بی تو بهار می رود ...

daryaagarbashaddelat — Tue, 12 Jun 2007 21:01:18 GMT

هوالمتین

امسال روز مادر خیلی چیزها نداشتم ...

عزیز .... و خیلی چیزهای دیگر که تمام روز مادر را ژر می کنند !!!

امسال روز مادر جای خیلی چیزها فقط ...

چه خوب که تو بودی لااقل ٬ مادر

کاش هیچ وقت روز مادر نبود !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

بهار اولین فصل از فصل‌های مناطق معتدل است.

بهار گیاهی است از تیره مرکبان که چهار گونه از آن شناخته شده. گلهایش زرد رنگ ودر کوهستانها ودشتها ودره‌ها می روید، در جنوب و بویژه در هرمزگان به سبزی که در دشتها وکوهستانها بعد از باریدن باران می روید بهار می گویند.

بهار ایالتی است در هند واقع در شمال شرقی دکن که در بخش شرقی دشت گنگ واقع است

بهار شاعر، روزنامه‌نگار، ادیب، تاریخ‌نویس، و سیاست‌مدار ایرانی بود که در مشهد به دنیا آمد. او فرزند میرزا محمدکاظم صبوری بود که قبل از وی لقب ملک‌الشعرا داشت. پس از مرگ صبوری در سال ۱۳۲۲ ه‍. ق. منصب وی و لقب ملک‌اشعرا به دستور مظفرالدین شاه قاجار به محمدتقی هجده‌ساله رسید. در دوران استبداد صغیر در سال ۱۳۲۸ ه‍.ق. بهار به مشروطه‌طلبان خراسان پیوست و در انتشار روزنامهٔ خراسان با آنان همکاری کرد. وی شعرهایی را در این روزنامه چاپ می‌کرد، از جمله شعر معروف «کار ایران با خداست» با مطلع «با شَهِ ایران ز آزادی سخن گفتن خطاست». این روند تا فتح تهران در ۱ رجب ۱۳۲۷ ه‍. ق. (۲۸ سرطان ۱۲۸۸) به‌دست مشروطه‌طلبان و استعفای محمدعلی شاه ادامه یافت

بهار شهری است در مغرب استان همدان و شمال غربی شهر همدان که از شمال به شهرستان کبودراهنگ واز غرب به شهرستان اسدآباد واز شرق به شهرهمدان و از جنوب به شهرستان تویسرکان در دشتی وسیع و سرسبز، محصور به سلسله کوهها وتپه‌ها ، بین مدار ۳۴ درجه و ۴۶ دقیقه تا ۳۵ درجه و ۸ دقیقه عرض شمالی و ۴۸ درجه و ۷ دقیقه تا ۴۸ درجه و ۴۰ دقیقه طول طول شرقی است که چون نگینی سبز می‌درخشد.ارتفاع مرکز شهرستان از سطح دریا ۱۷۳۵ متر و فاصله این شهر با شهر همدان به تقریب ۱۸ کیلومتر می‌باشد.

بهار نام زنی است که تو...٬

هوای جن زده تهران ٬ ۲ تا سیاهی ناممتد

شعور فرضی شاعر در خیالهای نه چندان بد

nnn

۲ قرن بعد " زنی تنها در آستانه فصلی سرد "

تراشه های غرورش را تکاند در غزلی مرتد

nnn

شبیه بالش نرمی که کنار گوش خداوندش

عجیب اینکه پر از درد است ٬ عجیب تر که نمی بارد

دوباره زل زده در شعرش زنی شبیه خودش احمق

که نصف شهوت شعرش را به کوبه های سرش می زد

" شراب خواستم و عمرم " فقط به ساز تو می رقصید

" خیال خام پلنگی که " فقط به خواب تو می آید

nnn

۲تا پری نفس رفته ٬ ۲تا قناری آویزان

۲ساعت است خدا مرده و زندگی جریان دارد !

تو هستی ...

daryaagarbashaddelat — Wed, 24 Jan 2007 10:24:18 GMT

هوالمتین

هوای این روزها هوای غربتیست که انگار هیچ چیز کمرنگش نمی کند . از یلدایی که باید دور نبودنت جمع شویم و دعای کمیل بخوانیم ... تا تاسوعایی که دیگر لازم نیست یک ایل آدم را در یک وجب اتاق جا بدهی که هی حرص بخوری " روز تاسوعایی آدم اینقد هر و کر نمی کنه " که بخندم که " سوسک تر از این که نمی شیم عزیز ! "

خیلی خواستم ننویسم . خیلی خواستم حد اقل غمت را فقط نگه دارم برای خودم . خیلی خواستم ...

نشد !

انگار دارم تلافی می کنم همه این سالهایی را که تا لباس مشکی که چه عرض کنم - ردی از هر چیز مشکی روی لباسم می دیدی داد می زدی که " مگه ننه بزرگت مرده که مشکی پوشیدی ؟ " و بعد مثل همیشه بغض می کردی . من هم بخندم که " ننه بزرگم کیه ؟ من یه عزیز دارم فقط اونم قرار نیست بمیره " و من چه بچگانه فکر می کردم و تو چه بزرگانه رفتی ! مجوز ۴۰ روز مشکی پوشیدن را هم خودت صادر می کردی هر بار ! تقسیم کن ببین ۴۰ روز برای ۲۴ سال می شود میانگین سالی چند روز ؟!

انگشتر فیروزه ای را هم که دستم کردی که یادم باشد این بار که رفتم مشهد یک سایز بزرگترش را برایت بخرم ... آخ !!! امشب هوس کرده ام سر مزارت جای شمع عود روشن کنم با یک گلدان یاس رازقی که ...

باورش ... نه ! زیاد مشکل نیست ، حرفهایی که بر دلم ماندند

آسمان تمام دنیا را ابرهای سیاه پوشاندند

آسمان بودنت بدیهی بود ، قبله یعنی نگاه غمگینت

و چه احمق شدند دستانی که تو را رو به قبله خواباندند

چشمهایم فقط تو را می دید که شبیه فرشته ها بودی

و تو را مثل تکه ای خورشید بین دستان ماه پیچاندند

مثل یک قطره نور سر می خورد بدنت روی خاطراتی که

آدمکهای ظاهرا ْ غمگین ، دور تا دور خانه چرخاندند

گورکن با تمام سنگدلیش خاک می ریخت روی خاطره هام

و تمام وجود ماهت را خاکهای سیاه پوشاندند

تو نبودی که قصه می گفتی ، من نبودم که گریه می کردم

حس یک شعر تازه بودی که عده ای آیه آیه می خواندند

...

نه کسی گریه می کند بی تو ، نه کسی داد می زند که نرو

باورش هم زیاد مشکل نیست ... حرفهایی که بر دلم ماندند ...

daryaagarbashaddelat — Sat, 30 Dec 2006 16:59:18 GMT

هوالمتین

سلام .

بعد از کلی بازی !!! امروز به بهانه این بازی که شایسته دعوتم کرد به روز کردم .

تو ضیحش را هم همه یا می دانید یا بروید از بلاگ شایسته بخوانید !

و اما من ...

۱- اول ابتدایی که بودم یکبار یادم نیست ریاضی یا دیکته شدم ۱۹ بابا و مامان کلی دعوام کردن . چند وقت بعد آن یکی ریاضی یا دیکته را شدم ۱۹.۵ . خلاف همیشه که منتظر می ماندم مامان بیاید دنبالم جیم شدم و رفتم خانه و زیر کمدی که در هال روبروی پلههای آشپزخانه بود آنقدر گریه کردم تا خواب رفتم .

وقتی بیدار شدم .... از زیر کمد دیدم مامان دقیقا روبرویم روی پله ها نشسته و گریه می کند و همه اهل محل دورش جمع شده اند و یکی آب قند به مامان می دهد ، یکی شانه هایش را ماساژ می دهد و ...

جالب است که ۲ سال پیش همین بلا سر خودم آمد ... جناب متین خان را در حالیکه دیگر مطمئن شده بودم طی یک عملیات انتحاری خودش را از پنجره طبقه چهارم به پارکینگ پرت کرده در حالیکه صورتش داشت از خنکی سنگهای کف حمام حال می کرد و لبخندی که حکمن به ریش من بود ، پشت در حمام و در خواب ناز یافتم .

۲ - همان کلاس اول که بودم روز اول مدرسه برعکس بقیه بچه ها کلی حال کردم که چند ساعتی از نگرانیها و ... مامان همیشه نگران ، ظاهرا راحتم !!! رفتم سر کلاس ولی هر چه گشتم نیمکتی قد خودم نیافتم ! نه اینکه نیمکتهای غیر استاندارد باشندها . من زیاد از حد کوتاه بودم . میله های نیمکت را گرفته بودم و مثال سنگ نوردان می رفتم بالا ! خدا پدر خانم فدایی را غریق رحمت کند که نجاتم داد .

۳- همین چند وقت پیشها که به لطف جناب هکر به دیار باقی شتافته بودم بچه ها در منزل عمه عزیزتر از جان !!!! برایم مراسم ترحیمی گرفته بودند که ... میثی - همان میثم خودمان ، پسر عمه ووروجک من - چن تا بالش چیده بود و دور تا دورش را ملافه سپید پیچیده بود و چنان مویه ای می کرد که نگو ... - من مردم حتمن یک شام اضافه به میثی بدهید که همینطور عزاداری کند - مهربان همسر که از این جریانات تا سر حد انفجار شاکی بود یک لگد زد به بالشها و ... میثی هم در کمال اعتماد به نفس دوباره درستشان کرد و خیلی جدی گفت اولا که برو غسل مسح میت کن ثانیا جنازه مومن !!!! - منو می گفتا ـ حرمت داره چرا لگد می زنی ؟؟؟ ) البته این جریان مربوط به خودم نبود بیشتر مربوط به بالشهایی بود که نقش جسدم را داشتند (

۴- بچه دبیرستانی که بودم یک دبیر عربی داشتیم که به شدت از مردان نیک روزگار بود . از آن مدل آدمهایی که وقتی امتحان می گرفت پشت به کلاس می نشست و کتاب می خواند و ما را با خودمان و خدایمان رها می کرد . ما هم که از آن دسته آدمهایی که از این حسن نیت نهایت سوء استفاده را می بردیم تا می شد تقلب می کردیم ! جالب اینکه معمولا وقتی دفتر عربی را زیر میز باز می کردم حتی نمی دانستم در کدام حیطه باید پی پاسخ سوال بگردم ! و جالبتر اینکه گاهی چنان گرم خواندن بعضی از ترجمه ها می شدم که فراموشم می شد در حال تقلبم !!! یک بار هم که بیست و پنج صدم نمره اضافی تصادفن از زیر دست آقای عبدالرحیمی در رفت و وارد برگه من شد و من هم به امید گرفتن نمره تشویقی برگم رو بردم و گفتم " آقا به من ۲۵/۰ اضافه دادید " ایشان هم در کمال آرامش نمره کم کردند و فرمودند " تو که به حقای کوچیک اهمیت می دی که نباید حقای بزرگ بزرگ رو ضایع کنی " و بنده همینطور که بهت زده برگه ام را نگاه می کردم داشتم فرو می رفتم توی زمین !!!!

۵ - اکثر دوستان می دانند ولی آنها هم که در جریان نیستند بدانند که درست ۱۱ روز پیش بهترن مادر بزرگ دنیا رفت پیش خدا و من را با ۲۴ سال خاطره شیرین از او و تلخ از خودم و همه کارهایی که باید می کردم و نکردم تنها گذاشت . روز تشییع من با همه بغض و بهت بیشتر به امدادگران صلیب سرخ می مانستم تا نوه مرحومه ! ولی جالبترین مرحله به هوش آوردن مصدومی بود که یک نسبت دختر عمویی هم با امدادگر داشت . اول خیلی محترمانه چند تا زدم توی صورتش و خواهش کردم که به هوش بیاید ولی وقتی دیدم به هوش نمی آید هی ضربات را محکمتر کردم ... تا جایی که از آخرین ضربه دو روز مچ درد داشتم !!! ) به گفته مصدوم اگر به هوش نمی آمد احتمالا می رفتم بیل آقای قبر کن را می گرفتم و با ضربات بیل به هوشش می آوردم (

این هم اعترافات یک ... - سه نقطه را شما پر کنید -

و اما پنج نفری که من دعوتشان می کنم .

۱- مثل همیشه زهرا

۲ - بهار

3- محمد حسین بهرامیان

۴- علیرضا بدیع

۵- باران

مرا که صد سر و جان را به سنگ توبه شکستم !

daryaagarbashaddelat — Thu, 16 Nov 2006 15:18:18 GMT

هوالمتین

پشت سرت را نگاه نکن .

ترس ندارد .

اساسا ً شاعر از نوع دیوانه های بی آزار است !

از آن قماش که فقط یک گوشه می نشیند هی زل

زل

می زند توی چشمهایت .

تنها موردش حس بد حاصل از جویده شدگی بین چشمهایش است .

آنرا هم شما به بزرگواریتان ...

شاعر برای زنده بودن چیز زیادی لازم ندارد !

یک لیوان آب که وقتی برد پشت پنجره عکس ماه میانش بیفتد کافیست .

شاعر ذاتا ً موجودی قانع است !!!

جام هم لازم ندارد .

به همین کاسه همیشه خون چشمهایش بد خو کرده است !

فقط ...

کمی مراقب باش .

بد مست است شاعر !

هر وقت هم که خسته شدی راه حلش دو خط بیشتر نیست .

دستت را دراز کن ...

مچاله اش کن ...

و از بالای سرت ...

نترس .

گناه هم ندارد .

شاعران اصولا از آن دسته اند که بی حساب می روند جهنم !!!

فقط یادت باشد یک وقت پیگیر قضیه نشوی .

چشمان کهرباییت ...

کار دستت می دهد خدای ناکرده ...

براده های شاعر !!!

به احترام تمام غزلهایی که نه هیچگاه جرات گفتنشان بود و نه تاب سکوتشان !

و به احترام تمام آنهایی که ...

مردن گریز بی هدف واژه هایم است

وقتی تمام شهر پر از ابن ملجم است

مردم چقدر پشت سرم ... ٫ پشت شعرهات ...

چیزی شبیه قصه عیسی و مریم است !

هستی و نیستی و دلم ... گیج ٫ گنگ ٫ مات

لبریز این توهم دارم ندارم است

□□□

حالا غزل به نقطه اوجش رسیده است

" اینجا برای از تو نوشتن هوا کم است "

یک لحن گنگ توی سرم داد می زند

این کوره راه آخر خطش جهنم است

" یک دست جام باده و یک دست زلف یار "

حالا چقدر فاصله ام تا خدا کم است !

برای آخرین بار

daryaagarbashaddelat — Mon, 23 Oct 2006 14:24:05 GMT

کم برای من از این پنجره ها حرف بزن

من بدون تو از این پنجره ها بیزارم ....

پوزش

daryaagarbashaddelat — Wed, 06 Sep 2006 22:20:30 GMT

هوالمتین

سلام و یک دنیا شرمندگی بابت خیلی چیزها !

این روزها را سیاه پوش پدر مرد بزرگی هستم که بزرگواریش خیلی آدمها و خیلی چیزها !!! گواهند !

از همه دوستانی که موعود را پیگیری می کنند تشکر می کنم و با عرض شرمندگی تقاضا دارم همه چیز را در بوران ببینند و پیگیر باشند !

این روزها پشت همه دعاها و حرفهای خوبتان با خدا و صاحب این روزها برای شادی روحش دعا کنید و برای بازماندگانش که این روزها گرد یتیمی روی سرشان سنگینی می کند صبر بخواهید ...

اَلّهُمَ عَجِّل لِوَلیِکَ الفَرَج

فلاش بک !!!!!!!!!!!!!!!!!

daryaagarbashaddelat — Sat, 02 Sep 2006 12:59:18 GMT

هوالمتین

اول نوشتم که از قلم نیفتد !

موعود به قوت خودش باقیست ...

این پست لازم بود که نوشته شود .

منتظر کارهای دوستان به ایمیل بنده یا آقای رضوی هستیم .

darya200002002@yahoo.com

mehdood1@yahoo.com

اینم پوستر عصر شعر

---------------------------------------------------------------

قرار نبود بنویسم ...

قرار نبود باشم ....

قرار بود بچه خوبی شوم .... اما... !

می گذاری مگر ؟؟؟

قبول کن سخت است ... تو هم شاید اگر بودی نمی توانستی خیلی چیزها را بی خیال چشم بپوشی ...

هزارجهد بکردم که سر عشق بپوشم

نبود بر سر آتش میسرم که نجوشم

مگر تو روی بپوشی و فتنه باز نشانی

که من قرار ندارم که از تو دیده بپوشم ...

یادت که نرفته ؟

بزرگترین ببوشی عالم !!!!

دلم مثل دلت خونه ... !!!!!!!!!!

خط نستعلیق زرد رنگ روی سرامیکهای کثیف و خاک گرفته .... من که ناخواندم به مکتب ...

هوای پاییز دیوانه ام می کند .

هوای بدترین مهر ماهی که قرار بود روزهای خوبی را پشت سرش داشته باشد .

هوای همه ........

ماه مهر ماه بدی است .

و من هنوز بزرگ نشده ام .... دیدی که !

هنوز دلم هوای ببوشیهای بزرگی را می کند که قرار بود ...........

لعنت به تمام روزهایی که ............ ( تو می فهمی ! )

پس نگو چرا خیلی بدم !

در گیر و دار گریه و سنگینی لحد

لبخند می زنم به تو در جلد یک جسد

تصویر محو چشم تو ! سهم من است از

تعقیب لحظه لحظه این فیلم مستند

اصلا عجیب نیست اگر می نویسمت

وقتی سکوت راه به جایی نمی برد

حس دوباره از تو نوشتن اگر چه دیر

اما نمی تواند از این شعر بگذرد

ابلیس می شوم به لباس فرشته ای

تسلیم دستهای تو ... آن خوبهای بد

لبخند می زنم و نگاهت نمی کنم

مثل کبوتری که بنا نیست بپرد

...

لعنت به من ... به تو ... به تمام گذشته ها

لعنت به هر چه یاد تو را یادم آورد .

نه کسی بنویسد بد بود .

نه نقد کند

نه بگوید روایت بود

نه هیچ چیز دیگر .

فقط ... تو ! بفهم که چرا چقدر بدی !

همین .